Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Pomiń baner

Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Media społecznościowe

Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Światowy Dzień Kota w Collegium Maius

Termin: 17.02.2020

W dniu 17 lutego obchodzimy Światowy Dzień Kota.

Z tej okazji przygotowaliśmy pokaz „kocich” obiektów z kolekcji Muzeum UJ w Librarii, który będzie można oglądać do poniedziałku 24 lutego br.

Na początek jednak kilka słów wstępu: koty od zawsze mieszkały w Collegium Maius. W sali parterowej będącej aranżacją pracowni alchemicznej pokazywane są zmumifikowane koty znaleziony między murami Collegium Maius w czasie gruntownej powojennej renowacji gmachu. Przypadkowe ofiary albo świadectwo przesądu znanego od średniowiecza poświadczonego jeszcze w XVIII wieku, według którego duch zamurowanego żywcem kota miał chronić nowy budynek przed diabłem. Obecnie w ogrodzie Collegium Maius wystawiony jest domek dla kotów mieszkających w kwartale uniwersyteckim.

Na kartach historii Collegium Maius nie odnotowano imion kocich rezydentów, poza jedną kotką Burką mieszkającą w najstarszym gmachu uniwersytetu w l. 60. XX wieku. Wspomina o niej profesor Karol Estreicher jun. kierujący Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1947 – 1976, przy okazji opowieści o wizycie w Collegium Maius cesarza Etiopii Haile Selassie I ( Hajle Syllasje I) jaka miała miejsce 18 września 1964 roku. Polska była jednym z sześćdziesięciu krajów, jakie cesarz odwiedził w czasie swojego panowania.

Burka iście po kociemu zignorowała protokół dyplomatyczny. Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego wydał uroczysty obiad na część dostojnego gościa w Stuba Communis Collegium Maius w piątek 18 września o godzinie 20.00. Profesor Estreicher zanotował tego wieczoru w swoim dzienniku, że podano kulebiak, sandacza, krem i tort, białe wino oraz opisał zdarzenie z Burką w sali zwanej Stuba Communis, w której do dziś JM Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego podejmuje gości.

„ Cesarz niczego nie je, bo to dzień postu.

( ... )

Stoły w Collegium Maius ubrane srebrem i kwiatami. Wielka parada. Utwierdzenie bytu Collegium Maius, jako reprezentacyjnej siedziby w Krakowie. To ważne. (...)

Cesarz Haile Selassie podróżuje wszędzie z kudłatym pieskiem. Niestety w Collegium Maius jest wiele kotów i z psem niepodobna wejść. Agenci naszego bezpieczeństwa nadaremnie usiłowali wyłapać koty. Burka jednego z nich podrapała po twarzy i uciekła. Wobec tego „protokół” prosił cesarza, aby zechciał zostawić pieska w samochodzie, gdyż na dziedzińcu Collegium Maius mogłoby dojść do nieporządnej awantury. Cesarz zastosował się do tego. Podczas uczty w Stubie Communis nagle weszła do sali Burka i pod stołem łasiła się do cesarza, który ją pogłaskał. Wówczas Burka skoczyła mu na kolana”

( Karol Estreicher, Dziennik wypadków. 1961 – 1966, tom III, Kraków 2003 r., s. 629 -631).

 

Wymieniony przez profesora Estreichera kudłaty piesek to prawdopodobnie Lulu, piesek rasy chihuahua, osobistość na dworze cesarskim, tym razem zdetronizowany przez Burkę. Jeden z dworzan Haile Selassie I opowiedział o nim  Jerzemu Kapuścińskiemu zbierającemu relacje dawnych dworzan o cesarzu i życiu dworskim: „To był mały piesek rasy japońskiej. Nazywał się Lulu. Miał prawo spać w łożu cesarskim. W czasie różnych ceremonii uciekał cesarzowi z kolan i siusiał dygnitarzom na buty. Panom dygnitarzom nie wolno było drgnąć ani zrobić żadnego gestu, kiedy poczuli, że mają mokro bucie. Moją funkcją było chodzić między stojącymi dygnitarzami i ocierać im mocz z butów. Do tego służyła ściereczka z atłasu. To było moim zajęciem przez dziesięć lat.”

(Ryszard Kapuściński, Cesarz, Kraków 2008, s. 14).

W czasie wizyty w Collegium Maius Haile Selassie I złożył podpis w Jubileuszowej Księdze Gości Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Jeden z jego dworzan zapamiętał :

„(...) nasz monarcha nie tylko nie korzystał z umiejętności czytania, ale także nic nie pisał i niczego własnoręcznie nie podpisywał. Choć rządził przez pół wieku, nawet najbliżsi nie wiedzą, jak wyglądał jego podpis”.

(Ryszard Kapuściński, Cesarz, Kraków 2008, s. 16).

BF
Data opublikowania: 17.02.2020
Osoba publikująca: Paweł Siemianowski